Norwegia
Urnes

Kościół nr 2111

7.32217E, 61.29791N

Zobacz podobne:

XII, Norwegia

Kościół słupowy (klepkowy) z Urnes to najstarszy i najbardziej cenny spośród wszystkich kościołów stavkirke Norwegii, wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1979 roku. Zbudowany w 1130 r. jest dzisiaj przykładem kunsztu ciesielskiego i stolarskiego najwyższej klasy. Usytuowany na płaskowyżu powyżej fiordu Lustra, niezwykle malowniczo wtapia się w naturalny norweski krajobraz. Kościół ten, był najprawdopodobniej zbudowany dla jednej z najbardziej wpływowych rodzin w kraju tamtego okresu, doradców królewskich - rodu Ornes. Budowniczy kościoła musieli być niezwykle dobrze rozeznanymi specjalistami w zakresie światowych trendów architektonicznych i dekoratorskich, które zostały przeniesione z budownictwa w kamieniu na drewno, demonstrując władzę i bogactwo. Wyjątkowość kościoła z Urnes, uhonorowano także wyodrębnieniem stylu Urnes . Charakterystycznym dla niego elementem są doskonałe, precyzyjnie wykonane rzeźbienia, których motywami są splecione ciała walczących zwierząt a także stosowanie obudów w kompozycjach, kontrasty między szerokimi i wąskimi liniami oraz płynące kontury, zmieniające się w motywy. Ciekawostką jest, iż niezwykła ornamentyka niektórych elementów kościoła, pochodzi z wcześniejszego niż budowa, okresu. Ich powstanie szacuje się pomiędzy rokiem 1050 a 1100, domniemując, że pochodzi ona z wcześniejszego kościoła, który został zniszczony w połowie XII w a z którego materiał wykorzystano do budowy kolejnej świątyni. Na ścianie północnej, od strony zewnętrznej znajdują się bogato rzeźbione deski oraz brama, pochodzące z poprzedniej budowli. W odróżnieniu od pierwotnego kościoła, obecny zbudowany został na kamiennym fundamencie, co najprawdopodobniej wraz z kilkoma innymi sprzyjającymi warunkami zapewniło tej budowli dotrwanie do naszych czasów. Dzisiaj, podobnie jak 800 lat temu konserwuje się drewno smołą sosnową, która zapewnia drewnu solidną ochronę zarówno przed czynnikami atmosferycznymi jak i niebezpiecznymi dla starego drzewa, drewnojadami.